Asertywne granice metoda dziennik 783

Jest we mnie taki stary odruch: zanim coś powiem, najpierw próbuję przewidzieć, czy komuś to nie zepsuje dnia. Czy zabrzmię zbyt ostro. Czy ktoś uzna mnie za niewdzięczną. Czy w ogóle mam prawo mieć własne zdanie. Ta mentalna kalkulacja potrafi zająć pół godziny, a potem i tak ląduję w milczeniu, bo „lepiej nie ryzykować”. Asertywność zaczęła się u mnie nie od wielkich deklaracji, tylko od lęku. Przestałam go traktować jak dowód, że „nie wolno mi”, a zaczęłam go traktowa

Asertywność brzmi dla mnie jak coś między zimnym prysznicem a zjazdem na nartach bez sprawdzania trasy. Niby da się to opanować, ale w momencie, kiedy przychodzi prawdziwa rozmowa, w gardle robi się sucho. Serce przyspiesza. Człowiek nagle zaczyna szukać w głowie odpowiedzi, które brzmią mądrze i bezpiecznie. A potem pojawia się stres: „co jeśli wyjdę na sztywną?”, „co jeśli mnie znienawidzą?”, „co jeśli to popsuje relacje?”. Dlatego tak dobrze działa u mnie format e-bo